observaties

Sunny Bergman heeft een documentaire gemaakt over de cosmetica-industrie, Beperkt Houdbaar. Daar is al veel over geschreven. In het kort nog even: Bergman vraagt zich af waarom vrouwen steeds verder gaan in het aanpassen van hun lichaam aan heersende schoonheidsnormen. Grappig genoeg maakte haar moeder, een tweede-golf-feministe, daar ook een documentaire over. Ging het in de film van haar moeder over make-up, oksel- en beenhaar, in de film van Bergman gaat het over medische ingrepen als rimpels wegspuiten en je binnenste schaamlippen operatief laten verkleinen.

Afgelopen week kreeg Bergman een eervolle vermelding van de Nipkow-jury, een prijs van radio- en televisiecritici. Vorige week zag ik haar twee keer spreken. Maandag 4 juni organiseerde Women INC. een avond over beeldvorming van vrouwen in de media. Hoewel Sunny zelf niet in het panel zat, ging het toch vaak over haar film en de zaken die ze daarin aankaart. Donderdag 7 juni was ze hoofdgast bij de zomerborrel van Vrouw en Media. Daar ging het niet over de film, maar over het vak. Kan je als journalist tegelijkertijd activist zijn? was de kwestie. Niet alleen heeft Bergman een film gemaakt, ook wil ze een rechtzaak aanspannen tegen de cosmetica-industrie voor letselschade van vrouwen door de promotie van het schoonheidsideaal met middelen die niet werken, zoals de vele rimpelcremes. Ze beplakte lingerie-reclame met tape waarop stond: ‘beperkt houdbaar, the people versus the beauty industry‘. Ook de Nipkow-jury prees Bergman over haar geengageerde manier van filmmaken. Een terechte eervolle vermelding wat mij betreft.