Mannenemancipatie
Het vadercentrum Adam in Den Haag had bedacht dat er een toneelstuk van al die mannenlevens gemaakt zou moeten worden. De vaders, de opa’s, de mannen die een beetje overschieten nu de vrouwen hun eigen weg gaan.Regisseur Marlies Hautvast maakte het op basis van teksten van de mannen zelf. Maandag 22 oktober kwam het stuk In de naam van de vaders naar Amsterdam. Sterker nog, de minister kwam ook.
Plasterk werd geinterviewd door De-wereld-draait-door-jakhals Bahram Sadeghi. Grappig, dat zeker. In instellingen zoals universiteiten en overheden moeten meer vrouwen leidinggevende posities vervullen, aldus Plasterk. Wat hij eraan wil doen werd me niet echt duidelijk. Geen voorkeursbeleid in ieder geval, wel ‘cultuuromslag’ bevorderen. Zoiets begreep ik ervan. Ik kreeg er niet veel zin van om zijn Emancipatienota te gaan lezen, die al een aantal weken op een van mijn stapels ligt.
Maar dan het toneelstuk, gespeeld door de mannen zelf. Drie oude wijze mannen, gehuld in gewaden van veel textiel zaten op een troon. De een zong, de ander sprak af en toe wijze woorden over de verhouding tussen mannen en vrouwen, een derde telefoneerde met de school van zijn zoon. Omdat hij weinig Nederlands sprak had hij een tweede mobiel: daarmee belde hij zijn andere zoon, zodat die het gesprek met de school kon voeren. Aan hun voeten speelde het leven zich af.
Een oudere Turk aan de naaimachine, een jongere die hem als zijn vader beschouwde. De complimenten die zijn baas hem gaf had hij nooit van zijn echte vader gehoord. Een witte Hagenees dreigde zijn dochter uit huis te gooien als ze niet voor zichzelf ging zorgen, de andere mannen weerhielden hem ervan. Een Antilliaan zat te vissen met een Hollander die nog nooit over het misbruik van zijn vader had gepraat. Het ging over de Haagse tram, over migratie en ook over vrouwen. Geen echte acteurs, maar verder wel heel echt.
