Who cares?
Afgelopen zondag zat ik in het debat van WOMEN SPEAK! over moederschapsmythes. Ik was, zoals debatleidster Annechien Steenhuizen (Vara, De Wereld Draait Door) zo charmant zei, het tussendoortje.
De eerste zonnige middag van het jaar begon met een aangrijpend stuk van het Stut theater, een Utrechts gezelschap dat theater maakt in, door en over Utrechtse volkswijken. De voorstelling Meisjesstad gaat over jonge moeders – expres geen tienermoeders genoemd – van vroeger en nu. De jonge moeders Rianne, Suleyka en Ruth spelen zichzelf in het stuk. Marijn van der Jagt schreef er vorige week in Vrij Nederland een mooi verhaal over. Rianne zegt daarin: ‘Ik zag iedereen naar me kijken toen ik een dikke buik had. Op straat, in de bus, op school. Soms maakte ik er ruzie over. Dan zei ik tegen een jongen die naar me zat te kijken: “Heb jij nooit seks gehad soms? Moet je eens een condoom gebruiken, dan wordt je vriendin misschien niet zwanger.” Ik wist ook niet hoe ik moest reageren. Als ik blij deed, leek het net of ik expres zwanger was geworden.’ (VN, nr. 16, p. 30) Meisjesstad, het christelijke opvanghuis voor ‘ongetrouwde moeders’ van destijds speelt een rol naast de eigentijdse meiden die op MSN elkaar steunen. Overeenkomst tussen toen en nu: de jongens die ervandoor gaan.
