Kunst en vrijheid noodzakelijke luxe
Gisteren was ik op de opening van de tentoonstelling die Secret Garden organiseert in Atelier Open. Tijdens de Gaypride hangt er werk van Louiza Audi, Ranya Awad,Vincent van Oss, Essam Zaki en Jean-Pierre Ghaoui.
Beeld: Louiza Audi
PvdA-deelraadslid van stadsdeel Oud-Zuid, Laurent Chambon, opende de tentoonstelling, door te wijzen op de ‘noodzakelijke luxe’ van vrijheid en kunst.
Beeld: Ranya Awad
Drag King Contest verboden
Lord Ypsilon en andere kings op de rode loper tijdens de Drag King Contest in de Regulierdwarsstraat, woensdag avond, vlak voordat de Amsterdamse politie de wedstrijd verbood. Aanstaande zondag 2 augustus wordt de wedstrijd hervat, om 18 uur in de oba.
Lees hier het bericht in de Gay Krant.
Slecht nieuwsmoe
Deze week at ik met een vriend. Hij was ‘allochtonenmoe’ zei hij. Het recente geweld tegen een homoman in Amsterdam kwam immers ook van Marokkanen. Ik relativeerde: zei dat ik ook tegen anti-homoseksueel geweld was, dat sommige jongens gevaarlijk zijn, maar dat ‘allochtonen’ en allochtone homo’s ook last hebben van diezelfde jongens. Dat potenrammen weinig met etnicitiet of religie te maken heeft, zoals Henk Krol in mijn boek Haat en liefde zegt. Dat ik, na een week waarin de PVV gebruik maakte van de komkommertijd (zie Vrij Nederland 28-07) om onrealistische en insinuerende vragen te stellen over de kosten van ‘allochtonen’, niet meer wist wat daar toch onder verstaan wordt.
Dezelfde week publiceerde GroenLinks-kamerlid Tofik Dibi een opiniestuk in NRC Handelsblad. Hij vertelt daarin dat hij zich altijd aangesproken voelde als hij vragen kreeg over nieuwskwesties rond Marokkaanse Nederlanders.
Lange tijd had ik het idee dat ik bij elk nieuw ‘Marokkanendrama’ nog meer mijn best moest doen om me te bewijzen. Lange tijd schoot ik in de verdediging door te wijzen naar de ‘goede’ Marokkaans – Nederlandse appels in de mand. Lange tijd liet ik me intimideren door beschuldigingen van ‘slachtofferschap’ en vragen als ‘maar, meneer Dibi, ontkent u dan dat er ontzettend veel problemen zijn in ‘uw’ gemeenschap?’
Directeur Ryan Air schaamteloos seksistisch
Net een lekkere herfstvakantie geboekt met Ryanair naar Villa Matilde, mijn favoriete vakantiebestemming in Zuid Spanje, lees ik een interview met directeur Micheal O’Leary in de Volkskrant van zaterdag. Wat een schaamteloos seksisme! Werk ik daar dan aan mee?
De Ierse baas van de enige groeiende luchtvaartmaatschappij in Europa is een mannetjesputter. Hij staat in de krant met een vliegtuig tussen zijn benen. Grijs haar, borstelige wenkbrauwen, rimpels en een roodaangelopen gezicht. Zeker geen schoonheid, maar bij mannen schijnt dat weinig uit te maken. Geld is belangrijker. En dat heeft O’Leary voldoende: hij woont op een landgoed buiten Dublin, waar hij paarden en een speciaal ras koeien fokt. Bezuinigen op luxe en free publicity zijn zijn instrumenten om de prijs te drukken, zo vertelt hij de krant. Een bus in de lucht, dat zijn zijn vluchten. Hij scheldt wat af, en dat is tegelijkertijd zijn strategie. Met alles dat hij roept, komt Ryan Air in het nieuws. Lees de rest van dit onderwerp »
Dat vraag ik toch ook niet aan u?
Mensen mogen me altijd alles vragen. Als je met twee vrouwen een koelkast koopt, terwijl de ene vrouw onderhandelt over de prijs en de andere vrouw betaalt, dan is het logisch dat de verkoper wil weten hoe ons huishouden in elkaar steekt. Maar er zijn grenzen.
Gisteren waren we bij de It’s op het Bos en Lommerplein voor een nieuwe koelkast. De oude, lekke Whirlpool naar de stort gereden (stom, want daar betaal je gewoon verwijderingsbijdrage voor), in de beruchte parkeergarageonder het plein geparkeerd en op naar de witgoedgigant: It’s all about you!. Nou, dat hebben we geweten.
Een fanatieke verkoper bood zijn diensten direct aan. Hij volgde ons overal door de winkel. Langzaamaan kreeg hij door hoe het tussen ons zat. We spraken consequent over ‘onze’ keuken en kibbelden met elkaar zoals ieder ander stel doet, dat op punt staat een grote aankoop te doen. De man liet ons weinig ruimte voor overleg. De crisis dacht ik, hij wil graag verkopen. Ik begreep pas na het afrekenen dat zijn geplak niet puur een verkooptechniek was, maar vuile nieuwsgierigheid naar onze liefde. Lees de rest van dit onderwerp »
