Verschenen: Vicky/Kenneth
Gisteren presenteerde Transvisie het glossy magazine Vicky/Kenneth of andersom. Het gaat over hun werk voor genderkinderen en genderjongeren. Via de jongerengroepen, de vrijwilligers die activiteiten voor kinderen en hun ouders organiseren, voorlichting op scholen, alle individuele begeleiding, de contacten met de behandelaren bij het VUmc. Het blad heeft twee covers: als je het omdraait kun je opnieuw beginnen met lezen. Op de ene cover staat Vicky en op de andere staat Kenneth, de twee jongeren naar wie het blad is vernoemd en die met hun persoonlijke verhaal in het midden staan.
Ik heb de meeste teksten geschreven, en samen met Bastiaan Franse, maatschappelijk werker verantwoordelijk voor het werk met kinderen en jongeren bij Transvisie, de coordinatie gedaan. Veel jongeren hebben een bijdrage geleverd, prachtige directe teksten geschreven over hun leven. Door de vormgeving van art director Marjolein Rams is het blad echt glossy geworden. En we hadden het grote geluk te kunnen werken met fotografe van de ziel, Sarah Wong die samen met Ellen de Visser, journalist bij de Volkskrant, binnenkort het boek Inside Out uitbrengt waarin zij zes jaar lang een groep jongeren volgden in hun transformatie: zowel hun geslachtsaanpassing als hun transformatie van kind naar volwassene.
Met de publicatie van Vicky/Kenneth is het doel – de baan van Bastiaan veiligstellen en laten zien wat zijn werk inhoudt – bereikt. Per 1 oktober zou zijn contract aflopen, maar inmiddels is er financiering gevonden voor ten minste een jaar langer. Het blad is te koop bij Transvisie voor € 3,95.
Wekker: Er zijn meer manieren, meer verhalen
Er is geen brandere kwestie dan de vraag, hoe het gesteld is met homoseksualiteit in de multiculturele samenleving. Gloria Wekker, hoogleraar gender en ethnicity aan de Universiteit Utrecht, hield op woensdag 16 september de jaarlijkse Mosselezing van de Universiteit van Amsterdam. Zij pleitte daarin onder meer voor onderzoek naar seksualiteit onder verschillende etnische groepen. Ook hekelt ze witte nostalgie waarmee Nederland terugverlangt naar een land zonder migranten. ‘De jas van kleurenblindheid zit als gegoten.’
Haar eigen beschrijvingen van het mati-werk onder Afro-Surinaamse vrouwen uit de volksklasse (Ik ben een gouden munt en The politics of Passion) bewijzen dat er andere vormen zijn waarmee vrouwen die seks hebben met vrouwen hun leven vormgeven, dan het westerse, homoseksuele model. Niet per se via een worsteling met de eigen identiteit, via zelfacceptatie en coming out. Maar gewoon door te doen, en naast vrouwen ook mannen lief te hebben en kinderen op te voeden. Of, zoals een van haar informanten zei: ‘Mijn moeder heeft ogen om te zien’
En zo sprak ze ook een oudere Surinaamse man die haar vertelde hoe er in de jaren zeventig een levendige (en intieme) seksuele cultuur bloeide onder mannen in de Bijlmer. Veel van die mannen zijn in de vroege jaren getroffen door hiv&aids en kunnen het niet meer navertellen. Maar juist nu er nog oudere mensen in leven zijn, is het belangrijk om hun verhalen te horen en op te tekenen, aldus Wekker.
Ook in diverse homonota’s, landelijk en lokaal, las ze terug hoe sterk het beeld is van één bepaalde vorm van homoseksualiteit – vaak mannelijk – met de nadruk op spreken, op de dialoog, in plaats van op doen, op tonen. Volgens Gloria is het tijd om het meervoud te gebruiken: homoseksualiteiten. Ze deed tegelijkertijd een groot beroep op solidariteit met als voorbeeld lesbische vrouwen, die zich altijd ingezet hebben voor een betere wereld. Toen de abortus-actieboot van Women on Waves weer in het nieuws was, bleken alle betrokkenen lesbisch: niet bepaald de vrouwen die te maken hebben met abortus, aldus Wekker.
Gay Africa in the Picture: film maken in totalitaire regimes
All my life of Toul Omry is een van de films die ik gisteren zag in het programma Gay Africa, van het filmfestival Africa in the Picture. De film is gemaakt door Maher Sabry, drijvende motor achter de Egyptian Underground Film Society. De film is verboden in Egypte en beleefde zondag zijn Nederlandse premiere.
Rami en Waleed in All my life
Het verhaal is eenvoudig. Als zijn vriend Waleed hem verlaat om te trouwen met een vrouw, verliest Rami zich in affaires en dates. Eigenlijk is hij op zoek naar liefde. Helaas vindt hij die niet bij de politieman, de ober, de Amerikaanse tourist. Inmiddels vertrekt zijn beste vriendin naar Noord-Amerika. Zij voelt zich als vrouw beperkt in haar vrijheid in Egypte, hoewel ze in de VS haar vrienden mist. De arrestatie van een groep mannen op een discoboot op verdenking van homoseksualiteit (de film speelt in 1991, toen dit in werkelijkheid gebeurde) confronteert Rami met zijn homoseksualiteit. Bovendien krijgt hij er ruzie over met zijn beste vriend Kareem. Uiteindelijk valt hij ten prooi aan de online opsporingsmethoden van de Egyptische geheime dienst die zich in een chatroom uitgeeft als ‘Raoul’ en hem een uitspraak over seks ontlokt, op grond waarvan hij gearresteerd wordt, tijdens hun eerste afspraakje. Lees de rest van dit onderwerp »
In drag: vrouwen met baarden
Het begon met een vrolijk mailtje. Voor Gay Pride hadden twee vriendinnen bedacht dat het leuk zou zijn om weer eens in drag de straat op te gaan. Zij hadden ooit een drag kingcursus bij de legendarische Diane Torr (zie foto) gevolgd.
De lesbische travestie hing in de lucht dit jaar. Op het programma van de pride stonden een cursus en een competitie voor vrouwen die deden alsof ze mannen zijn. Wij hoefden niet zo nodig te strijden om een titel, we wilden gewoon met een snor de straat op tijdens de botenparade.
Diane Torr tijdens First International Drag King Festival, Italy, 10-12 juli 2008.
Lijmen dus maar, en kleine stukjes haar knippen. Die vervolgens vastplakken op bovenlip, kin en kaak. Precies zoals fotografe Risk Hazekamp ook doet voor haar geweldige foto’s (zie hieronder). Het resultaat in mijn geval: een blonde gozer met sikje. Muts op, wijde bloes aan en eindelijk weer eens een tuinbroek. Overdreven lopen en veel met de handen praten. Lekker de macho uithangen voor een dag, zoals een vriendin me reageerde. Geeft het ook vrijheid om als een jongen door het leven te gaan? Het is in ieder geval altijd leuk om je te verkleden. We hadden er zin in!
Risk Hazekamp: Normal
Dat hebben we geweten! Naar de wc gaan was al lastig. En niet vanwege de broekvulling want die hadden we thuis gelaten. We leken soms zo echt dat mensen in de kroeg in de war raakten als we met bakkenbaarden de damestoiletten instapten. Zagen ze ons echt als jongens? Ik kon het slecht peilen. Bekenden herkenden ons pas na goed kijken, in ieder geval. De meeste dames en heren aan de kant keken weg. Trapten ze er in of konden ze een geintje niet waarderen? Alleen van homomannen konden we wat aanmoediging verwachten. Zij kennen de drag queens als show, als verkleedpartij en als bevestiging van vrijheid. Een ‘jongen’ van onze posse had telkens sjans van opvarende mannen.
Ik in drag
Het doorbreken van grenzen en taboes (vrouw met gezichtbeharing) bleek confronterend. Ook lesbische vrouwen zien vaak liever vrouwen, dan vrouwen verkleed als man. Gelukkig kwamen we aan het eind van de dag bij Cafe Saarein Sexy Galaxy tegen, die van travestie haar beroep heeft gemaakt (zie foto).
Kunst en vrijheid noodzakelijke luxe
Gisteren was ik op de opening van de tentoonstelling die Secret Garden organiseert in Atelier Open. Tijdens de Gaypride hangt er werk van Louiza Audi, Ranya Awad,Vincent van Oss, Essam Zaki en Jean-Pierre Ghaoui.
Beeld: Louiza Audi
PvdA-deelraadslid van stadsdeel Oud-Zuid, Laurent Chambon, opende de tentoonstelling, door te wijzen op de ‘noodzakelijke luxe’ van vrijheid en kunst.
Beeld: Ranya Awad
Drag King Contest verboden
Lord Ypsilon en andere kings op de rode loper tijdens de Drag King Contest in de Regulierdwarsstraat, woensdag avond, vlak voordat de Amsterdamse politie de wedstrijd verbood. Aanstaande zondag 2 augustus wordt de wedstrijd hervat, om 18 uur in de oba.
Lees hier het bericht in de Gay Krant.
Daar doe je het voor
Zaterdag was roze in Den Haag. Normaal gesproken is Roze Zaterdag altijd het laatste weekend van juni. Het is namelijk behalve een feest ook een herdenking. In 1969 vochten die zaterdag de bezoekers van het New Yorkse homocafe The Stonewall Inn voor het eerst terug toen de politie weer eens een inval deed. Die dag wordt wereldwijd herdacht en in Nederland waren we er altijd trouw aan. Zelfs in de homo-agenda 2009 staat nog dat Roze Zaterdag op 27 juni valt. Inmiddels is bekend dat Den Haag dan veteranendag viert. En ook de traditionele optocht door verschillende buurten van de stad (zichtbaarheid) was in Den Haag maar afgeschaft. Er waren podia en kraampjes.
Foto: Tamar Doorduin
Ik liep dus rond over deze grote roze markt met twee vriendinnen die – nog niet zo lang uit de kast – hun ogen uitkeken naar al die dagelijkse homo’s en lesbo’s, zo in de meerderheid. Het is voor hetero’s zo gewoon, en daarom minder goed voor te stellen hoe goed dat kan voelen om als minderheid eens normaal te zijn, niet op te vallen en overal anderen zoals jij te zien. Bovendien is de Roze Zaterdag het enige homo-evenement (m/v) waar meer vrouwen op af komen dan mannen.
Onderweg passeerden we de bus van de dames van LOVER (zie foto), die ter gelegenheid van de Roze Zaterdag een themanummer hebben uitgegeven over de damesliefde. Inmiddels ben ik geen webredacteur meer voor ze, maar ik ben trots op wel drie stukken waaraan ik heb meegewerkt in dit themanummer.
Teheran in Den Haag
Jaren geleden woonde ik met een Iraanse man, Homayoun, in een woongroep. Een betrokken wereldburger en voormalig communist die via Oost-Berlijn naar het vrije westen was gevlucht. Hij begon in Nederland opnieuw aan een studie, kreeg een baan aan de hogeschool waar hij studeerde en is inmiddels docent en hulpverlener. Afgelopen week mailde ik hem met de vraag waar hij dacht dat het in Iran naartoe zou gaan. 
De opstanden na de vervalste verkiezingsuitslag hadden al aan negen mensen het leven gekost, er waren veel mensen opgepakt, de media werden verhinderd hun werk te doen en nu sprak de geestelijk leider zich uit voor een hertelling. Ik keek naar de beelden, voelde me solidair met de demonstranten, maar was het ook echt goed nieuws?
Lees de rest van dit onderwerp »
Janousi
Stichting Nafar is een zelforganisatie voor Noord-Afrikaanse jongeren met homoseksuele gevoelens. Omdat de woorden voor homo of lesbisch in het Arabisch vaak een negatieve bijklank hebben, (vergelijk: sodomie) ontwierp de stichting een nieuw, neutraal woord voor mensen die gevoelens hebben voor mensen van hun eigen geslacht: Janousi. Afgelopen vrijdag 1 augustus had Stichting Nafar, samen met COC Amsterdam Catherine Vuylsteke uitgenodigd om te praten over janousi, vooral die uit Marokko. Burgemeester Cohen was aanwezig om zijn steun te tonen aan de emancipatie van Noord-Afrikaanse homo’s en lesbo’s.
Het was weer mooi
Imca Marina bepaalde samen met haar deskundige jury dat dit de winnende boot was: Devil’s Roque stond voorop. Ik heb de winnaars gemist, net als de burgemeester, wethouders en ministers, maar deze twee foto’s komt van de site van Het Parool. Aan boord van Devil’s Roque zat mijn vriend W. die nooit danst.
Opvallend toch weer al die heterovrouwen: kunnen die niet 1 dag per jaar flirten met de dames aan de kant, in plaats van met hun homovriendjes aan boord? Je hoeft het niet te zijn maar doe dan alsof! De lesbo’s waren er ook hoor, met meerdere boten: de Trotse Lesboot van Irene Hemelaar bijvoorbeeld. Hier alsnog een plaatje, hoewel de vrouwen de krant niet hebben gehaald:
