Ontmoeting tussen uitersten
Woensdag was ik bij Mezrab Cafe, de culturele ruimte die Sahand Sahebdivani, onder meer verhalenverteller en radiomaker, is gestart in Amsterdam-Oost. Hij vertoonde de klassieker van Jim Jarmusch uit 1992 Night on earth.
Lang vóór Joris Linssen, zette Jarmusch de taxi in als metafoor en ontmoetingsplaats voor diversiteit. De betaalde rit brengt heel verschillende mensen samen. Overal ter wereld gebeurt dat, iedere nacht weer. Jarmusch liet de camera in een nacht over de wereld vliegen en verzon in verschillende steden taxiritten met mensen die in eerste instantie niets met elkaar te maken hebben.
Casting agent Victoria (Gena Rowlands) wacht op haar koffers op het vliegveld van LA terwijl haar mobiel onafgebroken rinkelt. Ze draagt een strakgesneden mantelpak met torenhoge hakken. Uit de gesprekken maak je op dat ze een jonge actrice zoekt. Haar opdrachtgever lijkt ontevreden met de vrouwen die ze tot nu toe voorstelde. Buiten belt Corky (Winona Ryder), stoere taxichauffeuse, ook met haar baas. Ze is nog geen achttien en zit onder de smeerolie. Wijde bloes, pet achterstevoren, onafgebroken een peuk in haar mondhoek. Als Victoria haar volgende klant blijkt, gooit ze diens leren koffers met een grote zwaai achterin de lange amerikaan.
Gay Africa in the Picture: film maken in totalitaire regimes
All my life of Toul Omry is een van de films die ik gisteren zag in het programma Gay Africa, van het filmfestival Africa in the Picture. De film is gemaakt door Maher Sabry, drijvende motor achter de Egyptian Underground Film Society. De film is verboden in Egypte en beleefde zondag zijn Nederlandse premiere.
Rami en Waleed in All my life
Het verhaal is eenvoudig. Als zijn vriend Waleed hem verlaat om te trouwen met een vrouw, verliest Rami zich in affaires en dates. Eigenlijk is hij op zoek naar liefde. Helaas vindt hij die niet bij de politieman, de ober, de Amerikaanse tourist. Inmiddels vertrekt zijn beste vriendin naar Noord-Amerika. Zij voelt zich als vrouw beperkt in haar vrijheid in Egypte, hoewel ze in de VS haar vrienden mist. De arrestatie van een groep mannen op een discoboot op verdenking van homoseksualiteit (de film speelt in 1991, toen dit in werkelijkheid gebeurde) confronteert Rami met zijn homoseksualiteit. Bovendien krijgt hij er ruzie over met zijn beste vriend Kareem. Uiteindelijk valt hij ten prooi aan de online opsporingsmethoden van de Egyptische geheime dienst die zich in een chatroom uitgeeft als ‘Raoul’ en hem een uitspraak over seks ontlokt, op grond waarvan hij gearresteerd wordt, tijdens hun eerste afspraakje. Lees de rest van dit onderwerp »
eervolle vermelding voor Sunny Bergman
Sunny Bergman heeft een documentaire gemaakt over de cosmetica-industrie, Beperkt Houdbaar. Daar is al veel over geschreven. In het kort nog even: Bergman vraagt zich af waarom vrouwen steeds verder gaan in het aanpassen van hun lichaam aan heersende schoonheidsnormen. Grappig genoeg maakte haar moeder, een tweede-golf-feministe, daar ook een documentaire over. Ging het in de film van haar moeder over make-up, oksel- en beenhaar, in de film van Bergman gaat het over medische ingrepen als rimpels wegspuiten en je binnenste schaamlippen operatief laten verkleinen.
Afgelopen week kreeg Bergman een eervolle vermelding van de Nipkow-jury, een prijs van radio- en televisiecritici. Vorige week zag ik haar twee keer spreken. Maandag 4 juni organiseerde Women INC. een avond over beeldvorming van vrouwen in de media. Hoewel Sunny zelf niet in het panel zat, ging het toch vaak over haar film en de zaken die ze daarin aankaart. Donderdag 7 juni was ze hoofdgast bij de zomerborrel van Vrouw en Media. Daar ging het niet over de film, maar over het vak. Kan je als journalist tegelijkertijd activist zijn? was de kwestie. Niet alleen heeft Bergman een film gemaakt, ook wil ze een rechtzaak aanspannen tegen de cosmetica-industrie voor letselschade van vrouwen door de promotie van het schoonheidsideaal met middelen die niet werken, zoals de vele rimpelcremes. Ze beplakte lingerie-reclame met tape waarop stond: ‘beperkt houdbaar, the people versus the beauty industry‘. Ook de Nipkow-jury prees Bergman over haar geengageerde manier van filmmaken. Een terechte eervolle vermelding wat mij betreft.
Nederlands Transgender Filmfestival geweldig succes!
Afgelopen week was ik ondergedompeld in het vierde Nederlands Transgender Filmfestival. De naam doet het festival intussen te weinig eer aan. Naast een geweldig filmprogramma met veel documentair werk (my favourite) waren er twee fototentoonstellingen, twee performances, twee feesten, een politiek debat en twee workshops waaronder een voor jongeren. Internationale gasten vanuit India, Taiwan, Frankrijk, Italie en de VS maakte het festival buitengewoon feestelijk. Petje af, Kam Wai Kui, directeur van de organiserende Stichting T Image en alle vrijwilligers!
Jospehine Ho (Taiwan), Kate Bornstein (VS) en ik [foto Monique Doppert]
Het festival begon met een schaterlach op woensdag 23 mei. Punk-rocker Lynnee Breedlove vertelde het bonte publiek over zijn leven: ‘Mensen vragen mij: Ben je een man of een vrouw? Dan zeg ik: Waarom vraag dat aan mij? Zie ik eruit alsof ik het weet?’ Breedlove is een jongen, maar ziet eruit als een dyke, zo zegt hij zelf. Lees meer over hem in mijn stuk op het Continuum. Lees de rest van dit onderwerp »
‘Mijn zus Zahra’ spiegel voor alle ouders
Saddie Choua is de oudste thuis. Ze komt uit een Vlaams-Marokkaanse gezin. Op een dag bellen haar ouders op. Het gaat niet goed met haar zus Zahra. Ze luistert niet en ze denkt dat ze lesbisch is. Saddie woont niet meer thuis, maar het gesprek met haar moeder zet haar aan het denken. Is het echt zo? En moet ze nu, zoals haar ouders haar vragen, Zahra ‘die gekheid’ uit haar hoofd praten? Zo start haar zoektocht die ze vastlegt in de documentaire Mijn zus Zahra. Hoe ik mijn vader probeerde te veranderen in 52 minuten. De film werd getoond in het kader van IDAHO, International Day Against Homophobia, georganiseerd door COC, de Balie en Zina Platform op woensdag 16 mei.
Saddie en Zahra op Zahra’s kamer
Saddie spreekt in haar film behalve haar zus, vijf andere homoseksuele Belgen met een allochtone achtergrond. Hun verhalen zijn ontroerend en divers. Samia vertelt bijvoorbeeld hoe ze op een feestje van een homovriend alle mannen langs gaat met vier vragen: ‘Ben je homo? Kom je uit Marokko? Uit Casablanca? Wil je met me trouwen?’ Uiteindelijk treft ze een jongen die op alle vragen ja zegt. Ze neemt hem mee naar huis. Helaas werkt haar dekmantel niet lang. Aan het eind van de film vertelt ze dat ze heel voorzichtig moet leven, omdat haar familie haar op de hielen zit. Lees de rest van dit onderwerp »
beeldvorming over arabieren in hollywood
‘Mijn naam is Ahmed Ahmed en ik kan niet vliegen.’ (gelach uit de zaal) ‘You whites kunnen een uur of twee van tevoren inchecken. Ik ben zo anderhalve maand verder!’ Aan het eind van de documentaire Reel bad Arabs van dr. Jack Shaheen (VS) kunnen we eindelijk even lachen. Ahmed is stand up comedian en neemt de positie van Amerikaanse Arabieren op de hak. Maar de ironie is intussen pijnlijk duidelijk.
dixie chicks we love u!
Natalie Maines is de leadsinger van de Dixie Chicks, een country band met drie frontvrouwen. Naast Maines staan de zussen Emily Robinson en Martie Maguire. In 2003 gingen ze op wereldtournee, the Top of the World Tour noemden ze het, omdat ze zich prima voelden en hun platen de winkel uitvlogen. President Bush was bezig om Irak binnen te vallen, terwijl zij in Londen hun tournee begonnen. Overal ter wereld waren massademonstraties tegen de dreigende oorlog. Natalie verzekerde haar Britse publiek dat ze aan dezelfde kant stonden. Ze schaamde zich ervoor dat de president ook uit Texas kwam, zei ze.
In Londen kreeg ze hard applaus, maar die opmerking heeft ze moeten bezuren. Hij reisde via de media naar de VS en tegen de tijd dat de Chicks weer landden op eigen bodem, was de band in de ban. Lees de rest van dit onderwerp »
gezien op amnesty international filmfestival, 14-18 maart 2007
Day Break – Hamid Rahmadian
Deze speelfilm gaat over een man die in Iran zit te wachten op de voltrekking van de doodstraf. Hij is schuldig aan het vermoorden van zijn baas met een baksteen. Blijkbaar is het in Iran zo dat de familie van het slachtoffer uiteindelijk het vonnis voltrekt, namelijk de voetenbank onder de galg uittrekt. Maar de familie kan de dader ook vergeven. Alles hangt dus van hen af. Bij Mansour is de familie al drie keer niet op komen dagen. In Day Break volg je Mansour in de gevangenis, doorsneden met herinneringen aan zijn vrouw en zijn ouders. Hij was degene die zijn vader overtuigde om alle schapen te verkopen en naar de stad te trekken. Hij nam zijn familie mee naar een kaal klein appartement. Hij kon alsmaar geen werk vinden en kon er uiteindelijk ook niet tegen om afgeblaft te worden door een baas. Zijn schuldgevoelens daarover en de slepende onzekerheid over zijn vonnis zijn prachtig in beeld gebracht. Je ziet een mede-gevangene van wie de familie van het slachtoffer wel naar de zitting komt. Zij vergeven hem niet, tot vlak voor het martelende einde. De man staat al met zijn hoofd in de strop als de familieleden vragen zijn huis op hun naam te zetten.
offside – jafar panahi
Vanavond, zondag 18 maart ontvangt de Iraanse filmmaker Jafar Panahi de Hivos Cinema Unlimited Award voor zijn hele oeuvre. De filmmaker was eregast op het negende Amnesty International Filmfestival, waar ook zijn laatste film Offside werd getoond. Een film over voetbalgekke meiden in een land waar vrouwen het stadion niet inkomen.
Offside is, zoals de maker Panahi zelf zegt na de eerste vertoning op het festival, zijn eerste vrolijke film over Iran. Hij maakte er vele, waaronder The White Balloon (1995) en The Circle (2000). Offside, letterlijk: buitenspel, speelt tijdens de kwalificatiewedstrijd voor het WK voetbal in 2006, Iran tegen Bahrein. Een aantal meiden proberen als jongens verkleed het stadion binnen te komen. Ze zijn zo gek van voetbal dat ze het stadionverbod voor vrouwen trotseren. Ze dragen petten, vlaggen, wijde bloezen en hebben hun gezicht gesminckt in de kleuren van de vlag. Maar ze redden het niet allemaal. Ze worden ontmaskerd of tijdens het fouilleren eruit gepikt en meegenomen door militairen. Net buiten het zicht op het veld worden ze vastgehouden tijdens de wedstrijd. Frustrerend, als je echt van voetbal houdt. Lees de rest van dit onderwerp »
