Seksuele voorlichting voor meiden
Dianda Veldman, directeur van Rutgers WPF, voegt seksuele voorlichting toe aan de twee speerpunten van Nederland op het gebied van ontwikkelingssamenwerking (voedsel en water):
‘Baas in eigen buik’ als exportproduct | Rutgers WPF.
‘Mijn boodschap aan het kabinet Rutte is dan ook dat aandacht voor seksuele voorlichting en geboorteregeling in ontwikkelingslanden óók in het eigenbelang van Nederland is. Het zou niet slim zijn, om een kennisdomein waarin we al zo’n sterke reputatie hebben opgebouwd, weg te bezuinigen.’
Op 16 april as organiseert Women INC de talkshow Zijn meiden voorbereid op rokjesdag? avond over het rapport van Rutgers WPF waarin zij concluderen dat de seksuele voorlichting aan meiden ook in Nederland beter kan:
Zo moeten ze niet alleen vaker dan jongens dealen met seksueel grensoverschrijdend gedrag, maar ervaren ze seks ook vaker als iets waarvoor je je moet schamen of als onprettig. Wie zorgt dat meiden stevig in hun schoenen staan en bovenal zelf genieten van hun seksualiteit? Wie zorgt dat de mannen op rokjesdag het nafluiten hebben?
Leuk werk en een ontroerde wethouder
Afgelopen maandag 6 juni reikte minister Van Bijsterveld de Lantaarnprijs uit aan Amsterdam. De prijs is voor de gemeente die zich het meest inzet voor homo- en lesbo-emancipatie. Amsterdam lijkt misschien een natuurlijke winnaar, maar Nijmegen, Rotterdam en Utrecht gingen de hoofdstad voor. Dit keer had Amsterdam echter voldoende haar best gedaan, bijvoorbeeld op het gebied van veiligheid. Burgemeester Van der Laan prees bijvoorbeeld het politienetwerk Roze in Blauw.
Wethouder Andree van Es was ontroerd, zei ze. Die ochtend was in de Tweede Kamer een statistisch rapport van de onderzoeksdienst van Amsterdam besproken. De PVV had vragen gesteld over het feit dat autochtone Amsterdammers in de minderheid leken te geraken. Van Es leek er nog boos over. Want, zo vond ze, ‘dagelijks laten we hier in deze stad de meerwaarde van diversiteit zien’. Ze zei het met een snik in haar stem. Lees de rest van dit artikel »
Ook nog gedaan in Keulen
Wat heb ik toch leuk werk! Tijdens de Gay Games in Keulen interviewde ik twee Duitse vrouwen voor een nieuw online magazine van Garbo Amsterdam.
Jacqueline Seyde groeide op aan de oostkant van de muur, met een lesbische moeder. Door fanatiek te gaan voetballen, bleef ze in de luwte van de politieke onderdrukking en ontdekte ze bovendien dat ze zelf ook van vrouwen hield. Viktoria von Rex kwam uit het westen en via muziek kwam zij in een wilde, feministische vrouwenwereld terecht. Inmiddels zijn beide vrouwen bevriend en wonen in Berlijn. Tijdens de Gay Games deden zij mee aan de badmintoncompetitie. Ik sprak ze op de Neumarkt, voor de vrouwentent. Lees meer over hen in de interviews die nu online staan!
Veilig en wel: talkshow tijdens Transfusion
Andrea Prins werkt bij de politie Amsterdam-Amstelland en onderzocht waarom trans- en lesbische vrouwen weinig aangifte doen van discriminatie of geweld. Homomannen doen dat wel en geweld tegen homo’s staat al een tijdje op de politieke agenda als het gaat over zogenoemde hatecrimes. Dat geldt niet voor vrouwen.
Bij wijze van proef ging Prins op stap met drie transvrouwen rond het Rembrandtplein. Daarover vertelde ze in de talkshow over veiligheid tijdens het Transfusion Festival op 22 mei. Omdat Prins zelf (ook) geen kleine vrouw is, kwamen ze met zijn vieren sterk over. Tegelijkertijd werd er veel naar hen gekeken. De blikken varieerden van nieuwsgierig tot afkeurend. Prins: ‘De anderen hadden dat niet door. Zij zijn gewend om zich af te sluiten voor blikken. Maar ik draaide me steeds om.’ Met staren hebben transvrouwen leren leven, aldus Prins. Schelden is een ander verhaal, vindt ze. Het valt onder discriminatie.
Het feit dat ze met zijn vieren waren, beschermde hen. Dat bleek toen een van hen een beetje achter bleef. ‘Ik lette even niet op. Het was koud dus we stapten flink door. Een vrouw werd ingesloten door een groepje jongeren. Ik had iets te laat door dat het gebeurde, maar ze lieten haar snel weer doorlopen. De volgende dag vertelde ze me dat een van de meiden in dat groepje haar bij haar borsten had gegrepen. Je reinste aanranding! Ik baalde dat ik dat toen niet wist, dan had ik een aanhouding kunnen verrichten.’
Er zijn veel verschillende redenen dat transvrouwen geen aangifte doen van discriminatie. Ze weten misschien niet altijd dat het ook strafbaar is om bijvoorbeeld uitgescholden te worden, of ze hebben vervelende ervaringen met de politie. Prins wil uitdragen dat de politie bereikbaar is, bijvoorbeeld via de eigen buurtregiseur of via het Netwerk Roze in Blauw. Ook kun je aangifte doen en anoniem melden via www.hatecrimes.nl
Khadija Arib, Tweede Kamerlid voor de PvdA in verkiezingstijd, was de volgende spreker in deze flitsende talkshow. Veiligheid en emancipatie zitten in haar portefeuille. Ze sprak over de wijk Zuilen in Utrecht, waar een transvrouw is weggepest. ‘Er is veel gedaan om de daders op te sporen en het is onbegrijpelijk dat ze niet gevonden zijn.’ Uiteindelijk is het slachtoffer verhuisd, maar dat is de wereld op zijn kop, volgens Arib. ‘Zo beloon je de daders. Je schept het beeld dat je ermee weg kunt komen.’ Er zou meer aandacht voor homo- en transseksualiteit in het onderwijs moeten zijn, meent ze. ‘Je moet daarbij specifiek aandacht besteden aan jongeren met een allochtone achtergrond; onder hen zijn ook jongeren met homo- en transseksuele gevoelens. Ik merk dat dat een gevoelig onderwerp is. Ook zelforganisaties pakken het niet op.’
Het verhaal van Judith Schuijf, onderzoeker bij MOVISIE, sluit daar goed bij aan. Aangifte doen is niet de oplossing, meent ze. ‘Daarmee breng je alleen de omvang van het probleem in kaart.’ Het probleem is volgens haar dat jongeren altijd anderen uitsluiten om hun eigen identiteit te vormen. ‘Scholen waar iets mis is rond homoseksualiteit, zijn ook geen prettige omgeving voor allochtonen en meisjes. Je moet een cultuur creëren waarin leerlingen meer oog hebben voor elkaars gevoelens en verschillen.’
Andrea Prins reageert tot slot op Schuijf: ‘Maar als er geen aangifte gedaan wordt, bestaat het niet. Zo lang het probleem niet bekend is, kunnen we geen beleid ontwikkelen.’ Dan gaat de bel al voor de volgende ronde.
De kamer van het laatste wachten
Op Cuba lijkt iedereen in de kamer van het laatste wachten te zitten: de ‘salon de ultima espera’. Dat is een metafoor, maar in het echt bestaat die ruimte ook. Ik zag hem op de luchthaven van Holguin. Het was een open ruimte met wat rijen stoelen en een tafelvoetbalspel, met uitzicht op twee vliegtuigen die op punt van vertrek stonden.
Het is tegelijkertijd een goede metafoor voor het land. De hele dag wachten Cubanen. Op eten dat ze nog altijd op de bon krijgen. Op een kaartje voor de bus. Op een ijsje bij Coppelia of een pizza in een pesos-restaurant. Als toerist loop je langs de rijen, reis je in eigen bussen en betaal je met je aparte munteenheid in een andere zaak. Zelfs in het postkantoor krijg je ongewild voorrang. En voor de toeristenmunt, de convertible peso, is alles te krijgen.
Halverweg mijn vakantie was ik het gebrek aan nieuws zo zat dat ik inlogde op cuba.web-log.nl. Daar was net het wonderlijke bericht geplaatst over een Venezolaan die was aangehouden door de Cubaanse kustpolitie op een zelfgemaakt vlot. Hij was op weg naar Cuba om het socialisme te ontvluchten, zei hij. ‘Hier eindigt het, en in Venezuela begint het net.’ Deze man kon inderdaad niet wachten.
Maar eindigt het ook? Is het laatste wachten begonnen? En is het inderdaad beter geworden met Raul Castro aan de macht? Een stichtende poster met regenboogvlag vertelt dat niet homoseksualiteit het gevaar is, maar homofobie. Intussen vertel ik dat mijn vrouw mijn schoonzus is, getrouwd met mijn broer, omdat er in haar paspoort staat: ‘e/v Hermans’. En eenmaal thuis las ik op cuba.web-log.nl dat de politie in Havana drie homojongens had opgepakt voor prostitutie, omdat ze stonden te praten met toeristen.
Of deze jongens inderdaad wat bijverdienden of niet, overal op Cuba zie je de heterovariant. Jonge, goed opgeleide, goed geklede gezelschapsdames, aan tafel bij oudere, witte mannen uit westerse landen.
Voor toeristen is Cuba een heerlijke plek. We konden makkelijk rondreizen als twee vrouwen, we werden goed verzorgd door de Cubaanse families in gasthuizen en genoten van de zon. We zagen schilderachtige steden, prachtige stranden en indrukwekkende bergen. We spraken niet over politiek omdat we mensen niet in problemen wilden brengen.
Toch ontkom je er niet aan. Het regime beinvloedt dagelijks het leven van de Cubanen. Dat uit zich bijvoorbeeld in fatalistische opmerkingen van voorbijgangers. Toen we op straat de weg vroegen naar het station, antwoordde een man gelaten: ‘We hebben hier niet eens te eten, mevrouw, laat staan een trein’. Een baseball-fanaat vertelde hoe sommige topspelers illegaal op vlotten naar Amerika vluchten, omdat ze daar zoveel meer kunnen verdienen. Hun loon wordt deels uitbetaald in blikjes frisdrank, die ze op de zwarte markt verkopen.
Maar het is niet altijd een kwestie van geld. Een van onze gastvrouwen in een casa particular, wilde een kamer op haar huis bouwen, zodat haar dochters daar konden studeren. Ze verdiende met het verhuren van haar achterkamer weliswaar genoeg geld, maar er was geen bouwmateriaal. Hoezo, vroeg ik, Cuba heeft toch bergen en steenfabrieken? Maar al het materiaal ging eerst naar de regering, de artsen die voor de Sandinisten in Nicaragua werkten en pas daarna belandde een klein deel op de markt.
Hosselen, ritselen is dagelijks werk. Contacten moet je hebben. Ook in het buitenland. In Camaguey sprak een vrouw ons aan op straat. Ze herkende ons Nederlands en zei dat ze een vriendin had in Nederland. Als we even meeliepen, kon ze een briefje meegeven voor haar. Het werd een hartverscheurend relaas over gebrek aan geld en kleding, dat ze schreef in een kleine vieze ruimte met een pen van ons.
Een gastheer bij wie we verbleven in Havana, wacht al tijden op een visum voor Mexico, waar hij op vakantie wil. Het wachten duurt voor sommigen misschien al 51 jaar: het aantal jaren waarmee we op muren hartelijk worden gefeliciteerd met de revolutie.
Als wij eenmaal de kamer van het laatste wachten doorzijn, stappen we op het vliegtuig naar huis. Daar spellen we de krant en lezen over de hongerstaking van Orlando Zapata Tamayo. Hij stierf tijdens onze vakantie na een hongerstaking in de gevangenis van Havana. Hij weigerde drie maanden te eten uit protest tegen systematische mishandeling in de gevangenis en stierf door uitputting. Zapata Tamayo is een van de 75 journalisten en mensenrechtenactivisten die zijn opgepakt in 2003, toen de wereld bezig was met de Noord-Amerikaanse inval in Irak. Het nieuws van zijn dood werd op Cuba bekend omdat Raul Castro hem in de partijkrant Granma beschuldigde als crimineel. Dissidenten zijn huurlingen van de Amerikanen en gemarteld wordt er op Cuba alleen in Guantanamo Bay, luidde zijn voorspelbare reactie. Vervolgens pakte hij dertig mensen op die een wake hielden voor Zapata Tamayo. Hoe lang zou het laatste wachten nog duren?
Gay Africa in the Picture: film maken in totalitaire regimes
All my life of Toul Omry is een van de films die ik gisteren zag in het programma Gay Africa, van het filmfestival Africa in the Picture. De film is gemaakt door Maher Sabry, drijvende motor achter de Egyptian Underground Film Society. De film is verboden in Egypte en beleefde zondag zijn Nederlandse premiere.
Rami en Waleed in All my life
Het verhaal is eenvoudig. Als zijn vriend Waleed hem verlaat om te trouwen met een vrouw, verliest Rami zich in affaires en dates. Eigenlijk is hij op zoek naar liefde. Helaas vindt hij die niet bij de politieman, de ober, de Amerikaanse tourist. Inmiddels vertrekt zijn beste vriendin naar Noord-Amerika. Zij voelt zich als vrouw beperkt in haar vrijheid in Egypte, hoewel ze in de VS haar vrienden mist. De arrestatie van een groep mannen op een discoboot op verdenking van homoseksualiteit (de film speelt in 1991, toen dit in werkelijkheid gebeurde) confronteert Rami met zijn homoseksualiteit. Bovendien krijgt hij er ruzie over met zijn beste vriend Kareem. Uiteindelijk valt hij ten prooi aan de online opsporingsmethoden van de Egyptische geheime dienst die zich in een chatroom uitgeeft als ‘Raoul’ en hem een uitspraak over seks ontlokt, op grond waarvan hij gearresteerd wordt, tijdens hun eerste afspraakje. Lees de rest van dit artikel »
Nav ontslag Tariq Ramadan
Naar aanleiding van het ontslag van Tariq Ramadan door raad en universiteit van Rotterdam plaatste Eutopia een ingezonden brief van Markha Valente aan NRC Handelsblad van 5 april 2009 op de site. Zij hekelt de hypocrisie.
Markha Valenta is wetenschappelijk onderzoeker op het gebied van religie en democratie aan de Universiteit van Amsterdam en voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Valenta reageerde in april op de bewering van de Gay Krant dat Ramadan anti-homoseksuele uitspraken gedaan heeft. Volgens Valenta verwoordt Ramadan daarmee juist een standpunt dat velen in het ‘westen’ ook hebben. Bovendien pleit ze voor het recht om van mening te verschillen, zolang je je aan de regels van de rechtstaat houdt:
Het gaat erom dat moslims (en homo’s) zich houden aan de regels van de publieke ruimte en de democratische rechtsstaat. Dat heeft Tariq Ramadan altijd gedaan, daarvoor pleit hij en daarin is hij consequent. Wat een moslim daarnaast persoonlijk vindt, gaat ons in feite niets aan. Net zo min als dat we ooit te weten zullen komen wat Balkenende of Wilders ‘echt’ denken en wie zij echt zijn. Dat is de logica van de democratie: wij hebben afgesproken om volgens dezelfde regels – en juist níét aan de hand van dezelfde overtuigingen – onze problemen op te lossen.
Citaat over Iraanse opstand
‘Dit weekeinde vielen zeker tien doden bij confrontaties tussen demonstranten en verschillende politie- en militie-eenheden. Het officiële dodental staat daarmee, na de zeven doden van vorige week, op zeventien.’
Foto EPA
‘Onder de Moesavi-aanhangers doen veel hogere aantallen de ronde, maar door de maatregelen van het Iraanse regime tegen westerse media is onafhankelijke bevestiging onmogelijk. De demonstranten verspreiden zelf beelden van doden en gewonden, waarbij een video-opname van de dood van de zestienjarige Neda fungeert als felste aanklacht tegen het optreden van de autoriteiten.’
Het Parool, woensdag 24 juni 2009
Daar doe je het voor
Zaterdag was roze in Den Haag. Normaal gesproken is Roze Zaterdag altijd het laatste weekend van juni. Het is namelijk behalve een feest ook een herdenking. In 1969 vochten die zaterdag de bezoekers van het New Yorkse homocafe The Stonewall Inn voor het eerst terug toen de politie weer eens een inval deed. Die dag wordt wereldwijd herdacht en in Nederland waren we er altijd trouw aan. Zelfs in de homo-agenda 2009 staat nog dat Roze Zaterdag op 27 juni valt. Inmiddels is bekend dat Den Haag dan veteranendag viert. En ook de traditionele optocht door verschillende buurten van de stad (zichtbaarheid) was in Den Haag maar afgeschaft. Er waren podia en kraampjes.
Foto: Tamar Doorduin
Ik liep dus rond over deze grote roze markt met twee vriendinnen die – nog niet zo lang uit de kast – hun ogen uitkeken naar al die dagelijkse homo’s en lesbo’s, zo in de meerderheid. Het is voor hetero’s zo gewoon, en daarom minder goed voor te stellen hoe goed dat kan voelen om als minderheid eens normaal te zijn, niet op te vallen en overal anderen zoals jij te zien. Bovendien is de Roze Zaterdag het enige homo-evenement (m/v) waar meer vrouwen op af komen dan mannen.
Onderweg passeerden we de bus van de dames van LOVER (zie foto), die ter gelegenheid van de Roze Zaterdag een themanummer hebben uitgegeven over de damesliefde. Inmiddels ben ik geen webredacteur meer voor ze, maar ik ben trots op wel drie stukken waaraan ik heb meegewerkt in dit themanummer.
Teheran in Den Haag
Jaren geleden woonde ik met een Iraanse man, Homayoun, in een woongroep. Een betrokken wereldburger en voormalig communist die via Oost-Berlijn naar het vrije westen was gevlucht. Hij begon in Nederland opnieuw aan een studie, kreeg een baan aan de hogeschool waar hij studeerde en is inmiddels docent en hulpverlener. Afgelopen week mailde ik hem met de vraag waar hij dacht dat het in Iran naartoe zou gaan. 
De opstanden na de vervalste verkiezingsuitslag hadden al aan negen mensen het leven gekost, er waren veel mensen opgepakt, de media werden verhinderd hun werk te doen en nu sprak de geestelijk leider zich uit voor een hertelling. Ik keek naar de beelden, voelde me solidair met de demonstranten, maar was het ook echt goed nieuws?
Lees de rest van dit artikel »
