Gay Africa in the Picture: film maken in totalitaire regimes
All my life of Toul Omry is een van de films die ik gisteren zag in het programma Gay Africa, van het filmfestival Africa in the Picture. De film is gemaakt door Maher Sabry, drijvende motor achter de Egyptian Underground Film Society. De film is verboden in Egypte en beleefde zondag zijn Nederlandse premiere.
Rami en Waleed in All my life
Het verhaal is eenvoudig. Als zijn vriend Waleed hem verlaat om te trouwen met een vrouw, verliest Rami zich in affaires en dates. Eigenlijk is hij op zoek naar liefde. Helaas vindt hij die niet bij de politieman, de ober, de Amerikaanse tourist. Inmiddels vertrekt zijn beste vriendin naar Noord-Amerika. Zij voelt zich als vrouw beperkt in haar vrijheid in Egypte, hoewel ze in de VS haar vrienden mist. De arrestatie van een groep mannen op een discoboot op verdenking van homoseksualiteit (de film speelt in 1991, toen dit in werkelijkheid gebeurde) confronteert Rami met zijn homoseksualiteit. Bovendien krijgt hij er ruzie over met zijn beste vriend Kareem. Uiteindelijk valt hij ten prooi aan de online opsporingsmethoden van de Egyptische geheime dienst die zich in een chatroom uitgeeft als ‘Raoul’ en hem een uitspraak over seks ontlokt, op grond waarvan hij gearresteerd wordt, tijdens hun eerste afspraakje. Lees de rest van dit onderwerp »
Nav ontslag Tariq Ramadan
Naar aanleiding van het ontslag van Tariq Ramadan door raad en universiteit van Rotterdam plaatste Eutopia een ingezonden brief van Markha Valente aan NRC Handelsblad van 5 april 2009 op de site. Zij hekelt de hypocrisie.
Markha Valenta is wetenschappelijk onderzoeker op het gebied van religie en democratie aan de Universiteit van Amsterdam en voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Valenta reageerde in april op de bewering van de Gay Krant dat Ramadan anti-homoseksuele uitspraken gedaan heeft. Volgens Valenta verwoordt Ramadan daarmee juist een standpunt dat velen in het ‘westen’ ook hebben. Bovendien pleit ze voor het recht om van mening te verschillen, zolang je je aan de regels van de rechtstaat houdt:
Het gaat erom dat moslims (en homo’s) zich houden aan de regels van de publieke ruimte en de democratische rechtsstaat. Dat heeft Tariq Ramadan altijd gedaan, daarvoor pleit hij en daarin is hij consequent. Wat een moslim daarnaast persoonlijk vindt, gaat ons in feite niets aan. Net zo min als dat we ooit te weten zullen komen wat Balkenende of Wilders ‘echt’ denken en wie zij echt zijn. Dat is de logica van de democratie: wij hebben afgesproken om volgens dezelfde regels – en juist níét aan de hand van dezelfde overtuigingen – onze problemen op te lossen.
Citaat over Iraanse opstand
‘Dit weekeinde vielen zeker tien doden bij confrontaties tussen demonstranten en verschillende politie- en militie-eenheden. Het officiële dodental staat daarmee, na de zeven doden van vorige week, op zeventien.’
Foto EPA
‘Onder de Moesavi-aanhangers doen veel hogere aantallen de ronde, maar door de maatregelen van het Iraanse regime tegen westerse media is onafhankelijke bevestiging onmogelijk. De demonstranten verspreiden zelf beelden van doden en gewonden, waarbij een video-opname van de dood van de zestienjarige Neda fungeert als felste aanklacht tegen het optreden van de autoriteiten.’
Het Parool, woensdag 24 juni 2009
Daar doe je het voor
Zaterdag was roze in Den Haag. Normaal gesproken is Roze Zaterdag altijd het laatste weekend van juni. Het is namelijk behalve een feest ook een herdenking. In 1969 vochten die zaterdag de bezoekers van het New Yorkse homocafe The Stonewall Inn voor het eerst terug toen de politie weer eens een inval deed. Die dag wordt wereldwijd herdacht en in Nederland waren we er altijd trouw aan. Zelfs in de homo-agenda 2009 staat nog dat Roze Zaterdag op 27 juni valt. Inmiddels is bekend dat Den Haag dan veteranendag viert. En ook de traditionele optocht door verschillende buurten van de stad (zichtbaarheid) was in Den Haag maar afgeschaft. Er waren podia en kraampjes.
Foto: Tamar Doorduin
Ik liep dus rond over deze grote roze markt met twee vriendinnen die – nog niet zo lang uit de kast – hun ogen uitkeken naar al die dagelijkse homo’s en lesbo’s, zo in de meerderheid. Het is voor hetero’s zo gewoon, en daarom minder goed voor te stellen hoe goed dat kan voelen om als minderheid eens normaal te zijn, niet op te vallen en overal anderen zoals jij te zien. Bovendien is de Roze Zaterdag het enige homo-evenement (m/v) waar meer vrouwen op af komen dan mannen.
Onderweg passeerden we de bus van de dames van LOVER (zie foto), die ter gelegenheid van de Roze Zaterdag een themanummer hebben uitgegeven over de damesliefde. Inmiddels ben ik geen webredacteur meer voor ze, maar ik ben trots op wel drie stukken waaraan ik heb meegewerkt in dit themanummer.
Teheran in Den Haag
Jaren geleden woonde ik met een Iraanse man, Homayoun, in een woongroep. Een betrokken wereldburger en voormalig communist die via Oost-Berlijn naar het vrije westen was gevlucht. Hij begon in Nederland opnieuw aan een studie, kreeg een baan aan de hogeschool waar hij studeerde en is inmiddels docent en hulpverlener. Afgelopen week mailde ik hem met de vraag waar hij dacht dat het in Iran naartoe zou gaan. 
De opstanden na de vervalste verkiezingsuitslag hadden al aan negen mensen het leven gekost, er waren veel mensen opgepakt, de media werden verhinderd hun werk te doen en nu sprak de geestelijk leider zich uit voor een hertelling. Ik keek naar de beelden, voelde me solidair met de demonstranten, maar was het ook echt goed nieuws?
Lees de rest van dit onderwerp »
Janousi
Stichting Nafar is een zelforganisatie voor Noord-Afrikaanse jongeren met homoseksuele gevoelens. Omdat de woorden voor homo of lesbisch in het Arabisch vaak een negatieve bijklank hebben, (vergelijk: sodomie) ontwierp de stichting een nieuw, neutraal woord voor mensen die gevoelens hebben voor mensen van hun eigen geslacht: Janousi. Afgelopen vrijdag 1 augustus had Stichting Nafar, samen met COC Amsterdam Catherine Vuylsteke uitgenodigd om te praten over janousi, vooral die uit Marokko. Burgemeester Cohen was aanwezig om zijn steun te tonen aan de emancipatie van Noord-Afrikaanse homo’s en lesbo’s.
Het was weer mooi
Imca Marina bepaalde samen met haar deskundige jury dat dit de winnende boot was: Devil’s Roque stond voorop. Ik heb de winnaars gemist, net als de burgemeester, wethouders en ministers, maar deze twee foto’s komt van de site van Het Parool. Aan boord van Devil’s Roque zat mijn vriend W. die nooit danst.
Opvallend toch weer al die heterovrouwen: kunnen die niet 1 dag per jaar flirten met de dames aan de kant, in plaats van met hun homovriendjes aan boord? Je hoeft het niet te zijn maar doe dan alsof! De lesbo’s waren er ook hoor, met meerdere boten: de Trotse Lesboot van Irene Hemelaar bijvoorbeeld. Hier alsnog een plaatje, hoewel de vrouwen de krant niet hebben gehaald:
Humanistisch Hivos 40 jaar
De Indiaas-Keniaanse dichteres en performer Shailja Patel onthult het geheim van Hivos‘ eternal youth: ‘Never stop questioning’. Patel opent het middagprogramma van Hivos’s veertigste verjaardagsfeest in de Amsterdam Convention Factory. Vragen zijn er volop deze middag. Journalist Chris Keulemans ontvangt diverse, bijzondere gasten aan zijn tafel. De middag heet niet voor niets Hivos Live! want wordt direct uitgezonden op internet. Hivos is een van de kleinste organisaties voor ontwikkelingssamenwerking, ooit ontstaan in de humanistische zuil.
Citaat over de gekte van de wereld
‘De Seal Protection Act verbiedt ons om dichter dan een halve nautische mijl in de buurt te komen van iemand die een zeehond doodt. De wet beschermt dus niet de zeehonden, maar de jagers.’Alex Cornelissen, in Vrij Nederland, 29 maart 2008, p. 9.
Molora, of: Aeschylos in het moderne Zuid Afrika
Donderdag was ik naar Molora, een tragedie gebaseerd op het oude verhaal van wraak en vervloeking van de Griekse schrijver Aeschylos, De Oresteia. Het verhaal is kort. Agamemnon is vermoord door zijn vrouw Klytemnestra en haar minnaar Aegisthos. Hun dochter Electra heeft haar broertje Orestes in veiligheid gebracht. Hij groeit elders op en 17 jaar later verwacht Electra zijn thuiskomst om de dood van hun vader te wreken.
Electra op het graf van haar vader Intussen gebruikt Klytemnestra Electra als een slaaf. Ze martelt haar, slaat haar met een zweep. Lees de rest van dit onderwerp »
