observaties

Net een lekkere herfstvakantie geboekt met Ryanair naar Villa Matilde, mijn favoriete vakantiebestemming in Zuid Spanje, lees ik een interview met directeur Micheal O’Leary in de Volkskrant van zaterdag. Wat een schaamteloos seksisme! Werk ik daar dan aan mee? 

De Ierse baas van de enige groeiende luchtvaartmaatschappij in Europa is een mannetjesputter. Hij staat in de krant met een vliegtuig tussen zijn benen. Grijs haar, borstelige wenkbrauwen, rimpels en een roodaangelopen gezicht. Zeker geen schoonheid, maar bij mannen schijnt dat weinig uit te maken. Geld is belangrijker. En dat heeft O’Leary voldoende: hij woont op een landgoed buiten Dublin, waar hij paarden en een speciaal ras koeien fokt. Bezuinigen op luxe en free publicity zijn zijn instrumenten om de prijs te drukken, zo vertelt hij de krant. Een bus in de lucht, dat zijn zijn vluchten. Hij scheldt wat af, en dat is tegelijkertijd zijn strategie. Met alles dat hij roept, komt Ryan Air in het nieuws. Lees de rest van dit onderwerp »

Hij draait al sinds april, maar deze week ben ik op de valreep nog naar de film Dunya&Desie geweest. De meiden kennen we al drie jaar, sinds hun vijftiende. Dunya komt uit een Marokkaans gezin en Desie is dochter van een alleenstaande, Hollandse moeder. In de wekelijkse serie van Dana Nechushtan die vanaf 2002 op de buis was, leerden we ze kennen.

Dunya en Desie in Marokko

De serie en de film worden verteld vanuit het perspectief van Dunya (gespeeld door Maryam Hassouni). Iedere aflevering opent en sluit zij met een overpeinzing in voice over. De vriendinnen maken ruzie, gaan naar school, worden verliefd, maar komen altijd weer bij elkaar. In de film zijn ze allebei achttien en van school af. Desie (Eva van de Wijdeven) woont zelfstandig, werkt in een kapsalon en heeft rijlessen. Dunya studeert en woont nog thuis. Als Dunya’s ouders haar proberen te koppelen aan een neef en Desie zwanger blijkt te zijn van haar rij-instructeur die niks meer van haar wil weten, belanden de vriendinnen samen in Marokko. Dunya om de neef te leren kennen, Desie om haar vader te zoeken, die daar als vrachtwagenchauffeur werkt.

De serie won vele prijzen, en terecht. In de vriendschap tussen twee gewone meisjes zit alles waar de politiek zich zo over opwindt, en dan op een dagelijkse manier. Je kijkt mee met Dunya naar het huwelijk van haar ouders, die elkaar niet hebben uitgekozen, maar het goed hebben getroffen met elkaar. Ontroerend hoe ze met elkaar dansen. Je lacht mee over de expliciet seksuele roddels van de Marokkaanse vrouwen die samen zitten te naaien bij Dunya thuis. Of je wind je op als haar broertje Zoufian (Aziz Chaoufi) haar dreigt te verlinken als hij Dunya en Desie in de disco ziet. Je ruziet met Desie en haar moeder Monique (Christine van Stralen) over kleren en mannen. Je ziet dat Desie dezelfde fout maakt als haar moeder om jong en alleen moeder te worden, maar je snapt haar precies. En uiteindelijk komt alles goed. Dat is ook altijd fijn bij een film. Hoewel er makkelijk een vervolg op gemaakt kan worden, want met wie trouwt Dunya dan wel? En hoe gaat het met Desie en haar tweeling?

Dunya en Desie bij een waarzegster in Marrakesh