‘Digitaal inheemsen’

3 september 2013 at 10:28 am (citaat, dagelijks leven, nieuws)

Vond een oude Vrij Nederland in het strandhuisje dat ik deel met andere zeeliefhebbers. Een nummer van 13 april 2013. Begon te lezen in interview met Dirk van Weelden over zijn vriendschap en gedeeld schrijverschap met Martin Bril. Glimlachte hardop toen ik op pagina 18 zag:

Mijn favoriete manier om een tikmachine aan digitaal inheemsen uit te leggen is: kijk, het is een handmatige printer en de software zit hier, in je hoofd. Is dat mobile of niet?

Dirk van Weelden (2013), Het laatste jaar. Atlas Contact.

dirkvanweelden

Permalink Geef een reactie

Nieuwe werkplek: de daalse lente

7 augustus 2013 at 3:49 pm (mijn werk)

Sinds maart werk ik bij de daalse lente in Bloemendaal. Een kantoor zou ik het niet willen noemen. Ik ben namelijk lid en ik huur een flexplek, een leeg bureau. Dat bureau staat in een oud postkantoor midden in de winkelstraat van het strandplaatsje dat de meeste mensen alleen kennen van Woodstock en hockey.

de daalse lente

De daalse lente zit in het voormalige postkantoor in Bloemendaal, met de rode brievenbus nog aan de gevel.

Lees de rest van dit artikel »

Permalink Geef een reactie

We zijn met zovelen

25 april 2013 at 1:57 pm (beeldvorming, recensie)

Wat niemand in de publiciteit rondom het verschijnen van De maakbare man van Maxim Februari benadrukt maar mij echt bijblijft na het lezen is dit: we zijn met zovelen.

We zijn met mensen die zich vrouw manifesteren maar man doen (type Claudia de Breij). We zijn met mensen die zorgen en beschermen tegelijkertijd, mensen die als man misschien geboren zijn maar alleen vrouwelijke dingen willen doen, of af en toe kleding willen dragen uit dameswinkels, we zijn met vrouwen die alleen met vrouwen zijn (van oudsher en in verschillende contexten toch een mannelijke eigenschap), mannen die met mannen gaan, mensen die een chromosoom hebben dat niet bij hun identiteit past of andersom en met mensen zoals meneer Februari zelf die de overstap maken, vanwege de innerlijke noodzaak.

maakbareman

Het mooie aan zijn boek is de breedte. Het hele continuum van gender komt aan de orde: lichaam-gevoel-gedrag-relaties in alle verschillende varianten. Dat maakt dat Februari over iedereen schrijft. Eigenschappen, emoties en uiterlijkheden: die hebben we allemaal tenslotte. En ze zijn in de sterk gegenderde samenleving voor ons allemaal ook gelinkt aan mannelijkheid en vrouwelijkheid, gecodeerd en van waarde voorzien door de starre tweedeling die ook na emancipatiegolf na emancipatiegolf steeds uiteen blijft vallen in roze en blauw.

Ik vond het al baanbrekend dat een bewonderde filosoof en columnist over zaken schreef en sprak die voor mij zeer bekend, maar toch underground waren, dat juichende gevoel is alleen maar groter nu ik De maakbare man heb gelezen. Ik ben voor de verbinding, de overeenkomsten en de diversiteit. En voor het fatsoen. Of zoals Wanda de Kanter, longarts en initiator van tabak nee, ook zei: ‘Aan mensen met  baarmoederhalskanker vraag je toch ook niet: Vroeger zeker veel geneukt?’ (net zo min als je over roken begint tegen mensen met longkanker dus; noch transgenders naar hun geslachtsdelen vraagt).

Permalink Geef een reactie

Onder water of in de keuken

17 april 2013 at 12:37 pm (dagelijks leven)

Vroeger, toen we nog met Word Perfect werkten, kon je ‘onder water’ kijken naar je digitale blaadje. Je zag dan alle codes die je toegevoegd had, als een soort geheimtaal rondom je woorden zwemmen. Er was een romatische combinatie van toetsen die je moest indrukken en dan was je weer aan de oppervlakte. Zoiets als F12 of shift-Z. Nu hebben we wijzigingen bijhouden.

Waarom flipte ik laatst toen iemand me vroeg of ik tijdens het redigeren de knop ‘aan’ wilde zetten? Ik heb even goed bij mezelf onder water gekeken, zou ik haast flauw grappen, maar waarom precies reageerde ik nou zo allergisch op die vraag?

rood_potlood

Ik werk als eindredacteur, ruim tien jaar in de welzijnssector. Ik maak van ontoegankelijk beleids- en onderzoeksproza leesbare teksten voor hbo’ers, mensen van de vloer, professionals in de frontlinie of generalisten, zoals ze tegenwoordig heten. Je hoort het al, de sector staat bol van het jargon. Maar wijzigingen bijhouden? Om te kijken of ik geen domme fouten maak ofzo?

Ik bewaak de huisstijl van een vakblad, ik geef het aan als ik inhoudelijke vragen heb of naar eigen inzicht woorden herformuleer. Ik werk met respect voor auteurs, zodat ze blij zijn dat hun naam onder hun stuk staat. Zie je, daar ga ik al, ik ga me verdedigen.

Het is voor de ander gewoon een manier van werken, houd ik mezelf voor, een routine waarmee je snel ziet welke veranderingen er in de tekst zijn aangebracht voor mensen die samen een tekst schrijven. En zo willen ze ook van mij snel kunnen zien wat ik aan hun tekst verander.

Ik vertel ze dat er tekstuele risico’s aan verbonden zijn. Het overzicht raakt kwijt, er blijven spaties staan en er verdwijnen punten aan het einde van de zin. Maar dat is niet mijn grootste bezwaar. Het heeft met mijn beroepstrots te maken. Ik wil niet precies laten zien wat ik doe. Ik wil de tekst als geheel laten werken. Ik wil de lezer het niveau van detail laten ontstijgen en haar of hem het gevoel geven: ja, dat is helder. De magie haar werk laten doen na een goede opfrisbeurt. Voor mij is wijzigingen bijhouden dan ook meer dan een kijkje onder water. Het is een kijkje in mijn chaotische keuken, hoewel ik heel opgeruimd kook.

 

Permalink Geef een reactie

Vrouwen zijn zelf verantwoordelijk

31 januari 2013 at 11:17 am (bijeenkomsten, citaat, dagelijks leven, nieuws)

Maandag was Asha ten Broeke een van de gasten in de Rode Hoed. Ik was al fan maar nu helemaal. Ze is dapper en zichtbaar. Die middag werd de nieuwe naam van het kennisinstituut voor emancipatie en vrouwengeschiedenis onthuld: de fusie-organisatie van Aletta en E-Quality. Het was bomvol, de minister van onderwijs was er en we kregen circus.

Seksueel geweld was een van de thema’s waar het instituut zich hard voor maakte, zo vertelde de directeur Renée Römkens in haar inleiding. Niet alleen in India, maar ook in Nederland. Asha ten Broeke had net een column in Trouw geschreven over haar eigen verkrachting op 18-jarige leeftijd. Ze verbaasde zich over de onzichtbaarheid van Nederlandse verkrachtingen. 11,7 procent van alle Nederlandse vrouwen is ooit verkracht. Maar daar wordt geen schande van gesproken. Sterker nog; de vrouw is zelf verantwoordelijk.

Van Jyoti Singh, de Indiase vrouw die zo bruut verkracht werd dat ze overleed, weet ik dat ze arts wilde worden zodat ze voor haar familie kon zorgen. Dat haar vader hard moest werken om haar studie te betalen. Dat hij trots is op haar, en haar naam met de wereld deelde omdat ze niets had om zich voor te schamen. En dat ze het daarom verdient om meer te zijn dan een anoniem slachtoffer: een mens, met dromen en ambities, vrienden en familie. Zulke dingen weet ik niet over Nederlandse verkrachtingsslachtoffers.

Zodra haar column verscheen, kreeg Ten Broeke meer gelijk dan ze verwachtte. De reacties waren op zijn best vergoelijkend en bagatelliserend, op zijn slechts haatdragend en veroordelend. Zelfs Sylvia Witteman vond het overdreven om van verkrachting te spreken. Een dronken kerel van je afslaan, dat was toch geen verkrachting? Ten Broeke pleitte niet alleen voor bespreekbaarheid, maar ook voor voorlichting. Gelukkig is RutgersWPF druk met de lespakketten voor basis- en voortgezet onderwijs. Laten we hopen dat de boodschap niet alleen naar meiden gaat (lok niet uit) maar ook naar jongens (respect).

En die naam? Op vrolijke circusmuziek fietsten clownsmeisjes op eenwielfietsen de zaal in. Ze hadden gele en rode kleren aan en droegen borden met letters erop. Met balans en kracht onthulden ze de nieuwe naam: atria.

Permalink Geef een reactie

Inspirerend onderzoek op regenachtige woensdag

14 december 2012 at 1:17 pm (bijeenkomsten, nieuws)

Basile Ndjio, een anthropoloog uit Cameroon, vertelde gisteren op de slotconferentie van het UvA-project Culturalization of citizenship hoe het heteroseksuele ideaal inzet is in het vertoog van afrikanisme. Het verhaal over de ware Afrikaanse aard is een heteroseksueel verhaal. Het gaat over mannelijkheid en de overheersing van vrouwen. In contrast daarmee wordt homoseksualiteit geportretteerd als onproductief, niet-eigen en zelfs crimineel. Politici maken gretig gebruik van dit verhaal, en als effect vindt sociale uitsluiting van mensen met same sex-relaties op grote schaal plaats. Het cynische is, aldus Ndjio, dat de huidige nadruk op afrikaansheid een reactie is op de invloed van westerse ngo’s die de rechten van homo’s en lesbo’s verdedigen. Tegelijkertijd is de homofobie ooit geïntroduceerd door de westerse missionarissen.

Rachel Spronk bevestigt het verhaal van Ndjio. Zij deed onderzoek in Ghana waar sinds 2011 een grote opleving gaande is van homovijandigheid. Voorheen werd er misschien niet over gepraat, over seks onder vrouwen en seks onder mannen. Er was bijvoorbeeld wel een woord voor vrouwenvriendschappen, Supi, maar of die vriendschappen seksueel waren of niet, dat ging niemand wat aan. Het seksuele verlangen naar iemand van je eigen sekse bestond parallel aan een (heteroseksueel) getrouwd leven, een leven met kinderen. Seks was geen identiteit, maar een vorm van gedrag. Onder invloed van homoactivisten uit het westen werden Supi en Kodjo Besia (mannen) in feite uit de kast getrokken als lesbische vrouwen en homoseksuelen. Niet langer bestond die onzichtbare ruimte voor seksuele relaties met iemand van je eigen geslacht; homoseksualiteit moest zichtbaar worden.

Waarom is er zo veel lesbofobie onder jonge mannen in Kenya? Naomi van Stapele, antropoloog, stuitte erop in haar gesprekken met gangmembers in een buitenwijk van Nairobi. Ze vertelt hoe ‘othering’ op drie niveaus meewerkt in hun afkeuren van lesbische vrouwen. Othering van de jongens door de maatschappij, othering van de vrouwen in hun leven die hen minder nodig lijken te hebben, nu vrouwen uit hun klasse makkelijker werk krijgen dan mannen, en othering van leeftijdgenoten uit hogere klasse, ook wel MaPunk genoemd. Deze rijkere jongeren zijn in hun beleving masculien, geen echte mannen, zoals zij zelf, de MaBoys. Lesbische vrouwen kwamen in hun buurt niet voor, meenden de jongeren, want vrouwen hadden hier (mannelijke) mannen genoeg. Uiteindelijk had hun lesbofobie weinig te maken met lesbische vrouwen, maar meer met hun eigen positie: in leeftijd, klasse en woonplek, zo concludeerde Van Stapele.

Het waren interessante presentaties, en er waren er nog drie meer. Over ieder onderzoek hadden we wel een hele dag kunnen praten.

Permalink Geef een reactie

Groots portret voor mensenrechten

11 december 2012 at 11:00 am (beeldvorming, nieuws, politiek)

Mama Cash maakt gezichten van activisten tegen geweld zichtbaar

Gisteren 10 december, op de Internationale Dag van de Mensenrechten werd het startschot gegeven van de campagne Vogelvrije Vrouwen – Defend women who defend human rights!. Tussen 6 en 10 december maakte de Cubaanse urban artist Jorge Rodriquez Gerada samen met vrijwilligers uit heel Nederland een zandportret van een Meso-Amerikaanse vrouwenrechtenactiviste op het Zeeburgereiland in Amsterdam. Het resultaat, groter dan een voetbalveld, is maandag onthuld en vanuit de lucht zichtbaar.

Mama Cash en het Mesoamerican Initiative for Women Human Rights Defenders (IM Defenders) werken samen aan deze campagne. IM Defenders werd in 2010 opgericht door zes vrouwenrechtenorganisaties en zet zich in voor bescherming van de levens en rechten van vrouwen die hun stem verheffen tegen geweld en onrecht. Zij documenteert geweldsincidenten en probeert de publieke aandacht voor dit geweld te vergroten. Haar doel: een einde maken aan de dreiging waaronder vrouwenrechten- activistes leven, en ervoor zorgen dat zij in vrijheid kunnen opkomen voor mensenrechten.

zandportret

Deze foto is gemaakt op dinsdag 11 december

Een van de gezichten die het grote portret op de zandvlakte van Zeeburgereiland vertegenwoordigen is dat van Bettina Cruz Velázquez (Mexico). Zij vertelt: ‘Ik kom uit Juchitán, een gebied in Oaxaca, in het zuiden van Mexico. Ik behoor tot de Zapotec-stam. Van mijn moeder heb ik geleerd dat je moet vechten voor je dromen en voor wat je denkt dat goed is. Al vanaf jongs af aan ben ik betrokken bij de sociale strijd voor erkenning van onze landrechten en tegen de onheuse behandeling van ons volk.’

Daysi Flores (Honduras): ‘Ik ben zelf regelmatig bedreigd vanwege mijn activisme. Ook ben ik mishandeld door de politie en heb ik te maken gehad met cybersabotage. Daarnaast ben ik getuige geweest van talloze incidenten van geweld tegen medeactivisten, variërend van huiselijk geweld en lastercampagnes tot politiemartelingen tijdens protesten.’

De campagne wordt gesteund door de Nationale Postcode Loterij, en het Nobel Womens Initiative, een organisatie van alle vrouwen die ooit de Nobelprijs voor de Vrede ontvingen, een prijs dit gisteren werd uitgereikt aan de Europese Unie.

Luchtfoto02

Dit was tijdens de voorbereiding na de sneeuw

Permalink Geef een reactie

Lesbische seks weer verkrijgbaar

27 november 2012 at 1:36 pm (dagelijks leven)

Twee weken geleden toerde ik op een vrijdagmiddag samen met mijn mede-auteur Mirjam Hemker naar het industrieterrein in Tiel. Daar lagen ze, driehonderd exemplaren van ons boek, Lesbische seks (Schorer Boeken, 2003). Ze waren opgeslagen na het faillissement van de uitgever in februari dit jaar, en we waren vanaf de zomer bezig om ze los te krijgen bij de curator.

Mirjam reed haar mini cooper station achteruit de sluis in, de laaddeuren van het magazijn rolden omhoog en in de immense, lege hal stond een pallet klaar met twintig doosjes. De deurtjes van het schattige autootje klapten open en weer dicht en daar gingen we, terug naar Amsterdam, met het praktische handboek (derde druk 2007) in veelvoud op de achterbank. De medewerker van het magazijn gaf geen krimp over de titel, hoewel we er zelf leuke grappen over maakten. ‘Veel lesbische seks opgehaald’, ‘Lesbische seks op zolder’, of zoals een vriendin zei bij het dozen sjouwen de Amsterdamse trappen op: ‘Ik wist niet dat lesbische seks zo zwaar kon zijn.’

Hoera, ons boek is weer verkrijgbaar.

Laatst nog kreeg ik de vraag van een jonge lesbische meid, die op haar middelbare school uit de kast was, en daardoor een aanspreekpunt werd voor haar lesbische schoolgenoten. Ze kon niet alle praktische vragen beantwoorden (te persoonlijk) en daarom was ze op zoek naar ons boek. Met kerende post heb ik haar toen mijn eigen presentie-exemplaar gestuurd, maar nu ligt het dus weer in de boekwinkels.

Het is te krijgen bij:

Permalink Geef een reactie

Verzameling

31 oktober 2012 at 3:52 pm (Uncategorized)

Ooit las ik in een postzegelberichtje in een gratis krant dat veel mensen een beroep uitoefenen dat past bij hun achternaam. Waarom, dacht ik, je achternaam kies je toch niet? Tenzij je een schrijver bent zoals Bernlef, misschien. Ik besloot er eens op te letten. Sindsdien heb ik een nieuwe verzameling, achterin mijn Moleskine. In een oude vond ik laatst weer een lijstje. Houd je vast, daar komen ze. Omdat het zo grappig is, vooral als je ze achter elkaar leest. Maar een waarschuwing vooraf want het is aanstekelijk. Voor je het weet staat je achternamen-radar aan en heb je zelf zo’n verzameling:

  • Sloopbedrijf Steenkorrel werkte langs het spoor van de trein van Amsterdam naar Utrecht.
  • Martijn van den Bouwhuizen, bouwkundige die schrijft over de bouw, sprak op een freelancersdag.
  • Michiel de Letter, een bedrijf in typologie en naambordjes, zit op de Amsterdamse De Clerqstraat.
  • Gebroeders Kennis doen onderzoek.
  • Rinus Sprong is choreograaf, bekend misschien van de Ultimate Dance Battle.
  • Takken is een hoveniersbedrijf uit Hoorn.
  • Firma Ruig uit Landsmeer levert wild en gevolgelte.
  • Diederik Koopal, zat als reclamemaker aan tafel bij De Wereld Draait Door.
  • Ria Trouw vierde haar 40-jarige ambtsjubileum, onder meer als trouwambtenaar, aldus De Haarlemmer.
  • Aannemer Krot & Broers sloopte een oud huis op de Kinkerstraat.
  • Jules Angst is een psychiater.
  • Annemarie Koop werkt bij het Nibud en kwam op het NOS-journaal aan het woord over impulsaankopen.
  • Berend Strik maakt kunst, onder andere met naald en draad.

Berend Strik

Permalink Geef een reactie

Go location independent

21 juni 2012 at 9:27 am (dagelijks leven)

Gisteren was ik bij mijn nichtje Yamile in Antwerpen. Als webondernemer heeft zij geen vaste verblijfplaats meer. Ze reist en werkt overal waar stroom is en verbinding met internet. Dat betekent: een rugzak met het meest noodzakelijke, een laptop met skype, facebook en een Engelstalige website. In dit filmpje vertelt ze er meer over en moedigt ze haar volgers aan om zich ook ‘vrij te vestigen’.

Yamile ontwikkelt websites voor creatieve mensen, verkoopt tips en trucs en coacht je bij het inzetten van sociale media. Ik ga zeker van haar diensten gebruik maken, want ik ben helemaal niet zo handig, maar dan wil ik wel dat ze in Honduras zit, of Thailand.

Lees de rest van dit artikel »

Permalink 1 reactie

Next page »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.